First time saya nampak awak dengan kawan-kawan awak, sumpah saya cakap dalam hati saya, awak memang 'kebudak-budakkan'. Perangai awak boleh dikatakan sampai budak tadika pon kalah dengan perangai awak yang tak serupa bikin tuh. Buat perangai gila-gila awak tuh sana-sini. Sampai orang sekeliling awak perhatikan awak. Tapi, awak tak kisah tu semua, janji ia tak mengganggu hidup awak. Itu awak kata masa kawan-kawan awak tegur perangai awak.
Tapi, lama-kelamaan bila saya kenal awak, baru saya tahu awak nih cool sebenarnya. Tak cerewet, open-minded, and gentleman. Itu yang saya tau lah setakat nih. Saya pon selesa berkawan dengan awak. Apa yang berada di minda saya sebelum saya kenal awak, hilang lenyap begitu sahaja. Tiba-tiba, saya teringat ayat nih - "Don't Judge A Book By Its Cover" - atau - 'Jangan Menilai Orang Dari Luaran sahaja'. Ternyata saya salah tafsir tentang awak. Maafkan saya.
Tidak lama lepas tuh, awak confess kat saya yang awak dah lama sukakan saya. Awak kata awak dah lama perhatikan saya masa pertama kali kita jumpa. Saya hanya diam masa tuh, tak tahu nak cakap apa. Awak kata awak tak kisah apa jawapan saya, yang penting jawapan tu tak menghampakan awak. Awak tak tahu yang hati saya dah berdegup laju 100 km/jam bila awak cakap macam tuh kat saya. Saya sebenarnya sayang kat awak juga cuma depan kawan awak saya tak tunjuk sebab saya segan. Kan saya nih perempuan. Saya tak bagi jawapan terus kat awak sebab saya nak tahu yang awak betul-betul ikhlas ke tak dengan saya.
Saya ada terdengar dari kawan awak yang awak pernah dikecewakan oleh orang lain. Mesti awak sayang gila kan dekat die ? Saya dengar lagi yang awak ambil masa yang lama untuk awak pulih dari kisah cinta awak yang dulu. Saya masih terfikir lagi untuk terima cinta awak. Sebab saya takut nanti saya akan kecewakan awak. Saya tak sanggup tengok orang kecewa kerana saya.
And then, satu hari awak tanya saya apa jawapan saya. Saya senyap jer. Kawan-kawan awak semua dah senyum-senyum tengok saya dengan awak. Saya pandang and saya senyum kat awak. Dan awak terus faham apa yang saya sampai kan kat awak. Awak pandang tepat ke mata saya memberi isyarat yang awak sangat-sangat menghargai saya sebagai kekasih awak.
Hari demi hari, cinta awak terhadap saya makin kuat. Setiap hari awak call saya tanya makan minum saya. Awak care sangat pasal saya. Sampai saya rasa awak macam husband saya. Dan setiap kali kita dating, awak mesti bawa kawan awak seorang atau dua orang. Sebab awak tahu jaga adab antara lelaki dan perempuan. Kalau kawan awak tak dapat temankan awak, kadang-kadang adik saya akan temankan kita dating. Sebab awak takut nanti, awak tak boleh jaga nafsu awak. Saya faham.
Saya nak sangat tanya kat awak. Apa awak akan buat kalau saya tiada kat sisi awak lagi ? Saya tahu yang awak sangat sayangkan saya. Saya juga mengaku yang saya sangat sayangkan awak, walaupun awak tak pernah dengar saya kata saya sayangkan awak dan awak tak pernah nak tanya kenapa saya tak pernah cakap ayat macam tuh kat awak.
Akhirnya, awak tahu yang saya sakit. Sebab awak ternampak kad hospital saya dalam handbag saya. Saya tak tahu nak terangkan kat awak. Awak pandang saya dengan seribu pertanyaan yang bermain di minda awak. Maafkan saya, awak. Bukan saya pinta benda ini terjadi. Sebab itu saya ragu-ragu nak terima cinta awak masa mula-mula awak confess kat saya. Sebab saya tak nak kecewakan awak lagi, tapi saya sayangkan awak. Saya mengaku saya terlalu pentingkan diri saya sendiri dari perasaan awak. Awak terus pergi tinggalkan saya sebab awak tak dapat terima hakikat macam nih. Saya jatuh terduduk menangis sambil lihat awak pergi dari saya.
Sekarang saya terlantar di hospital. Saya harap sangat awak melawat saya walaupun awak dah tak nak tengok muka saya lagi. Saya ingin sangat nak minta maaf dekat awak sebab buat awak macam tuh. Saya tahu ini semua salah saya sebab kecewakan awak. Awak memang pencinta yang setia. Saya tahu awak serik nak bercinta lagi sebelum awak jumpa saya. Maafkan saya, awak. Bukan saya pinta jadi begini, setiap hari saya fikir cara nak beritahu awak tentang penyakit saya tapi ada je penghalang untuk saya beritahu awak.
Awak datang jumpa saya, tapi saya tak mampu cakap apa-apa masa tu, sebab saya terlalu lemah. Saya nampak airmata awak mengalir dan menitik di tangan saya. Saya boleh rasa kesedihan awak. Tapi, saya tak mampu nak cakap yang saya betul-betul minta maaf dekat awak sebab buat awak macam nih. Awak bisikkan kat telinga saya yang awak maafkan saya. Dan pada masa itu, saya rasa bahu saya ringan sangat. Dan sempat saya melemparkan senyuman kat awak sebelum saya pergi jauh. Terima kasih awak, kerana sudi menjadi kekasih saya yang pertama dan terakhir. Selamat Tinggal awak . . . . . .
p/s : CINTA TAK SELALUNYA INDAH.
WE ACCEPT THE LOVE WE THINK WE DESERVE .